Czego nie wolno robić po wyrwaniu zęba? Zalecenia po ekstrakcji
- 27.10.2026
- Chirurgia stomatologiczna
Wypłukanie lub uszkodzenie skrzepu krwi to jedna z najczęstszych przyczyn powikłań, dlatego warto wiedzieć, czego unikać po wyrwaniu zęba. Ścisłe zalecenia po ekstrakcji zmniejszają ryzyko zakażenia rany i rozwoju suchego zębodołu. Przez pierwsze 2 godziny należy powstrzymać się od jedzenia i picia, a płukanie ust wykluczyć na pełną dobę.
Po co ten zakaz? Rola skrzepu w zębodole
Większość restrykcji po usunięciu zęba sprowadza się do ochrony jednego elementu: skrzepu krwi. Zaraz po zabiegu krew wypływająca z uszkodzonych naczyń krwionośnych wypełnia pustą przestrzeń w kości i zastyga, tworząc ciemnoczerwone zgrubienie. Ta struktura działa jak biologiczny, szczelny opatrunek. Jej zadaniem jest odizolowanie odsłoniętej kości oraz wrażliwych zakończeń nerwowych przed drobnoustrojami chorobotwórczymi, resztkami jedzenia i śliną.
Utrata tej naturalnej bariery niesie ze sobą poważne konsekwencje. Kiedy skrzep ulegnie wypłukaniu, mechanicznemu zerwaniu lub rozpuszczeniu, dno zębodołu zostaje całkowicie bezbronne. Może to prowadzić do rozwoju powikłania znanego jako suchy zębodół, któremu towarzyszy dotkliwy ból i stan zapalny tkanek. Zamiast płynnej regeneracji pojawia się wtedy konieczność wdrożenia leczenia stomatologicznego i znaczne wydłużenie czasu rekonwalescencji.
Proces gojenia po ekstrakcji przebiega etapami. Początkowe zasklepienie tkanek miękkich i zagojenie rany zajmuje zwykle 7-14 dni. W tym okresie skrzep stopniowo przekształca się w młodą tkankę ziarninową, a brzegi dziąsła zbliżają się do siebie. Znacznie dłużej trwa natomiast pełna odbudowa struktur głębokich, ponieważ zrośnięcie się i całkowita przebudowa tkanki kostnej w miejscu usuniętego korzenia wymaga kilku miesięcy.
Pierwsze godziny: czego unikać tuż po zabiegu
Najwcześniejszy etap po opuszczeniu gabinetu stomatologicznego decyduje o stabilności gojenia. Bezpośrednio po ekstrakcji lekarz umieszcza w miejscu rany jałowy gazik, który należy mocno przygryzać przez około 30 minut (w zależności od zaleceń chirurga czas ten wynosi zwykle 20-60 minut). Stały, umiarkowany nacisk mechaniczny pozwala zamknąć uszkodzone naczynia krwionośne i umożliwia uformowanie stabilnego czopa. Po upływie wyznaczonego czasu opatrunek należy delikatnie wypluć, unikając gwałtownego szarpania. Jeśli sączenie krwi nie ustaje, można założyć nowy, czysty kompres z jałowej gazy na kolejne pół godziny, pamiętając, by w razie przedłużającego się, obfitego krwawienia skonsultować się ze stomatologiem.
Przez minimum 2 godziny od zabiegu lub do momentu całkowitego ustąpienia znieczulenia miejscowego obowiązuje bezwzględny zakaz jedzenia i picia. Przyjmowanie pokarmów przy zniesionym czuciu stwarza poważne ryzyko dotkliwego pogryzienia warg, policzków oraz języka, a także zanieczyszczenia świeżego zębodołu drobinami jedzenia. Gdy znieczulenie przestanie działać, pragnienie wolno ugasić wyłącznie chłodną wodą, popijaną małymi łykami prosto ze szklanki.
Równie istotna pozostaje zasada całkowitego braku ingerencji w rejon rany. Naturalna ciekawość często skłania do dotykania operowanego miejsca, jednak wprowadzanie do ust palców grozi natychmiastowym zainfekowaniem tkanek bakteriami z zewnątrz. Równie niebezpieczne bywa badanie ubytku czubkiem języka. Nawet delikatne sondowanie czy podważanie formującego się skrzepu może go bez trudu obluzować lub zerwać, niwecząc proces zasklepiania naczyń i odsłaniając bezbronną kość.
Higiena jamy ustnej: płukanie i szczotkowanie
Utrzymanie czystości w jamie ustnej po ekstrakcji wymaga zbalansowania dwóch sprzecznych potrzeb: ograniczenia namnażania się bakterii oraz bezwzględnej ochrony gojącej się rany. Choć świeży ubytek kusi, by jak najszybciej go oczyścić, zbyt wczesne lub gwałtowne zabiegi higieniczne z łatwością doprowadzą do wypłukania skrzepu. Bezpieczna pielęgnacja polega na stopniowym wprowadzaniu poszczególnych czynności w ściśle określonym czasie. Przez pierwsze 24 godziny obowiązuje bezwzględny zakaz płukania ust. Energiczne ruchy płynów w jamie ustnej wytwarzają ciśnienie, które może naruszyć delikatną strukturę krzepnącej krwi. Podobnie należy powstrzymać się od energicznego wypluwania śliny lub pasty. Nadmiar płynu bezpieczniej pozwolić swobodnie spłynąć do umywalki. Dopiero po upływie pełnej doby można zacząć bardzo ostrożne odświeżanie. Płukanie w tym okresie oznacza jedynie nabranie płynu do ust, delikatne przechylenie głowy na boki bez bulgotania i pozwolenie cieczy na samoistny wypływ.
Szczotkowanie zębów wymaga równej ostrożności. Przez około 12 godzin od zabiegu warto całkowicie odłożyć szczoteczkę, a po tym czasie wrócić do mycia pozostałych partii uzębienia przy użyciu modelu o miękkim włosiu. Ruchy czyszczące muszą bezwzględnie omijać operowany zębodół oraz ewentualne szwy. W pierwszych dniach rezygnuje się także z używania irygatorów stomatologicznych, których silny strumień wody stanowi bezpośrednie zagrożenie dla odsłoniętych tkanek. Specjalistyczne preparaty antybakteryjne, w tym płukanki zawierające chlorheksydynę, wolno wdrażać wyłącznie wtedy, gdy zaleci to lekarz prowadzący. Choć substancja ta skutecznie redukuje florę bakteryjną, jej długotrwałe stosowanie bez wskazań może podrażniać błonę śluzową i przebarwiać zęby. Chirurg precyzyjnie określa stężenie preparatu oraz bezpieczny moment rozpoczęcia kuracji.
Używki i słomka: papierosy, alkohol, napoje
Codzienne nawyki związane z piciem napojów i sięganiem po używki nabierają zupełnie innego znaczenia w okresie gojenia zębodołu. Czynności pozornie niewinne, jak zaciąganie się dymem czy popijanie wody przez rurkę, wywołują w jamie ustnej zjawiska fizyczne bezpośrednio zagrażające stabilności rany. Palenie tradycyjnych papierosów oraz korzystanie z e-papierosów niesie podwójne ryzyko. Sam akt mocnego zaciągania się wytwarza podciśnienie, które potrafi natychmiast wyssać uformowany czop krwi. Równocześnie toksyny i nikotyna obkurczają naczynia krwionośne, upośledzają mikrokrążenie i drastycznie pogarszają dotlenienie operowanych tkanek. Wstrzemięźliwość od dymu i pary inhalatorów powinna trwać minimum 48-72 godziny, choć całkowite odstawienie nikotyny na dłużej wydatnie przyspiesza proces zamykania rany.
Kolejnym bezwzględnym zakazem jest sięganie po alkohol. Napoje wyskokowe rozszerzają naczynia krwionośne, co może wywołać wtórne, trudne do opanowania krwawienie i nasilić bolesny obrzęk. Alkohol wchodzi ponadto w niebezpieczne interakcje z lekami przeciwbólowymi, a z niektórymi antybiotykami (np. metronidazolem) może wywołać groźną reakcję nietolerancji. O ile po prostym zabiegu bezwzględne minimum abstynencji wynosi 24 godziny, o tyle po trudniejszej ekstrakcji lub przy zaleconej antybiotykoterapii przerwę należy wydłużyć do 7-10 dni.
Ryzykowne jest również picie przez słomkę. Zassanie płynu tworzy w ustach nagłą próżnię, działającą niczym pompa mechanicznie wyciągająca świeży skrzep z ubytku kostnego. Ze słomki należy zrezygnować na co najmniej kilka dni, a po zabiegu dłutowania ósemek bezpieczniej unikać jej przez około tydzień. Napoje warto pić spokojnie, małymi łykami prosto ze szklanki, wybierając płyny niegazowane i o temperaturze pokojowej.
Ile czasu bez papierosów i alkoholu?
Ramy czasowe wstrzemięźliwości od używek zależą przede wszystkim od stopnia inwazyjności procedury oraz indywidualnego tempa zasklepiania się rany. Choć podstawowe minimum abstynencji wynosi od 24 do 48 godzin, bezpieczniejszym standardem po standardowym zabiegu jest odczekanie pełnych 72 godzin. W przypadku palenia tytoniu oraz e-papierosów wydłużenie tej przerwy do 7 dni daje tkankom optymalne warunki do wytworzenia trwałego nabłonka. Poziom ryzyka rośnie wraz ze stopniem skomplikowania zabiegu:
- Prosta ekstrakcja zęba jednokorzeniowego – minimalna przerwa wynosi 24-48 godzin, jednak rezygnacja z dymu i alkoholu na 3 doby wyraźnie obniża ryzyko powikłań.
- Chirurgiczne usunięcie zęba lub dłutowanie ósemki – rozleglejsza ingerencja w kość i nałożenie szwów wymagają bezwzględnego odstawienia alkoholu i papierosów na co najmniej 72 godziny, a optymalnie na 7-10 dni.
- Zabiegi z wdrożoną antybiotykoterapią – spożywanie alkoholu pozostaje wykluczone przez cały okres przyjmowania leków oraz przez czas wskazany w ulotce po zakończeniu kuracji (np. po metronidazolu co najmniej 48 godzin), co zazwyczaj oznacza 7-10 dni pełnej abstynencji.
Ostateczny termin powrotu do używek warto każdorazowo skonsultować ze stomatologiem podczas wizyty kontrolnej.
Wysiłek, ciepło i okłady: jak zachować się w pierwszych dniach?
Gwałtowne skoki ciśnienia krwi oraz miejscowy wzrost temperatury to jedne z najczęstszych przyczyn powikłań krwotocznych po zabiegu. Wzmożony przepływ krwi napiera na świeżo uformowany czop w zębodole, co grozi jego wypchnięciem i ponownym otwarciem rany. Właściwa regeneracja wymaga wyciszenia organizmu oraz świadomej kontroli czynników termicznych i mechanicznych. Przez minimum 24-48 godzin po zabiegu należy bezwzględnie zrezygnować z intensywnego wysiłku fizycznego, treningów oraz podnoszenia ciężarów. W przypadku skomplikowanej ekstrakcji chirurgicznej przerwę od sportu warto wydłużyć nawet do tygodnia. Równie niebezpieczne bywa gwałtowne schylanie się i praca w pochylonej pozycji, ponieważ nagły napływ krwi do głowy momentalnie zwiększa ciśnienie w naczyniach twarzoczaszki, prowokując krwawienie.
Przez pierwsze doby trzeba także bezwzględnie chronić operowane miejsce przed przegrzaniem. Wysoka temperatura rozszerza naczynia krwionośne i nasila wysięk zapalny. Z tego względu zakazane są:
- Gorące kąpiele w wannie oraz długie, parujące prysznice, które podnoszą ogólną ciepłotę ciała.
- Wizyty w saunie i korzystanie z solarium przez co najmniej kilka dni od zabiegu.
- Ciepłe okłady na twarz oraz ekspozycja na ostre słońce, co potęguje obrzęk tkanek miękkich.
- Gorące napoje i zupy wypijane bezpośrednio po zaparzeniu.
Skutecznym sposobem na ograniczenie opuchlizny i złagodzenie dolegliwości jest chłodzenie policzka w pierwszych 12-48 godzinach. Bezpieczny schemat polega na przykładaniu zimnego kompresu przez około 15 minut, po czym należy zrobić przerwę o podobnej długości. Lodu ani wkładów żelowych nigdy nie wolno kłaść bezpośrednio na nagą skórę; okład zawsze owija się czystym ręcznikiem lub ściereczką, aby uniknąć odmrożenia tkanek. W czasie odpoczynku i snu warto natomiast układać głowę wyżej na dodatkowej poduszce, co ułatwia odpływ krwi żylnej i wyraźnie zmniejsza poranny obrzęk.
Co jeść po wyrwaniu zęba, a czego unikać?
Właściwie skomponowany jadłospis zabezpiecza gojący się zębodół przed urazami mechanicznymi oraz podrażnieniami chemicznymi. Przez pierwsze 2-3 dni podstawę menu powinna stanowić dieta płynna i półpłynna o temperaturze pokojowej. Bezpieczny wybór to gładkie kremy warzywne, musy owocowe, puree czy chłodne zupy, które nie wymagają intensywnego gryzienia i nie obciążają operowanej strony jamy ustnej. Istnieje szeroka grupa produktów, które w fazie gojenia stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla rany i należy je bezwzględnie wyeliminować:
- Twarde i chrupiące pokarmy (orzechy, chipsy, popcorn, krakersy, pieczywo chrupkie, twarde mięso) – kanciaste drobiny mogą mechanicznie rozerwać delikatną tkankę lub wpaść do wnętrza zębodołu, wywołując bolesny stan zapalny.
- Owoce drobnoziarniste i pestkowe (maliny, truskawki, kiwi, winogrona) – małe nasiona z łatwością klinują się w szczelinach rany, utrudniając zasklepianie tkanek.
- Pikantne oraz kwaśne dania (cytrusy, ocet, ostre przyprawy) – silnie drażnią odsłonięte brzegi dziąsła, nasilając ból oraz pieczenie.
- Gorąca kawa i herbata, napoje gazowane oraz kwaśne soki – wysoka temperatura rozszerza naczynia i prowokuje krwawienie, a gazowane napoje mogą podrażniać gojącą się ranę.
Stopniowy powrót do zwykłego menu zależy od charakteru zabiegu i tempa regeneracji. Po prostej ekstrakcji standardowe posiłki można zazwyczaj zacząć wprowadzać po około 7 dniach, żując początkowo wyłącznie przeciwległą stroną. W przypadku skomplikowanego zabiegu chirurgicznego pełna adaptacja tkanek trwa dłużej, a ostrożność przy jedzeniu twardszych produktów warto zachować przez 2-3 tygodnie.
Leki przeciwbólowe i rozrzedzające krew
Uśmierzanie dolegliwości po usunięciu zęba wymaga ostrożnego doboru środków farmakologicznych. Błędnie wybrany preparat może nasilić krwawienie i zaburzyć formowanie ochronnego skrzepu w zębodole. Podstawową zasadą bezpieczeństwa jest unikanie przyjmowanych na własną rękę leków rozrzedzających krew, w tym kwasu acetylosalicylowego, czyli popularnej aspiryny. Substancje te hamują krzepnięcie, co może prowadzić do przedłużonego krwawienia z rany i utrudniać jej prawidłowe zamknięcie. Leków przeciwkrzepliwych i przeciwpłytkowych przyjmowanych na stałe z zalecenia lekarza nie wolno jednak odstawiać samodzielnie, a ewentualną zmianę dawkowania przed zabiegiem ustala lekarz prowadzący.
Do kontrolowania bólu po ekstrakcji najczęściej stosuje się paracetamol lub ibuprofen, który dodatkowo wykazuje działanie przeciwzapalne, przydatne przy narastającym obrzęku tkanek. Jeśli lekarz zalecił złożony lek przeciwbólowy, dawkuj go dokładnie według jego zaleceń i ulotki. Wiele preparatów zawiera paracetamol, a jego łączna dawka u dorosłych o masie ciała powyżej 50 kg nie powinna przekraczać 4 g na dobę, dlatego nie łącz kilku takich leków jednocześnie. Dawkowanie innych preparatów przeciwbólowych zawsze ustal z dentystą lub farmaceutą, dobierając substancję do ogólnego stanu zdrowia.
Równie rygorystyczne reguły dotyczą farmakoterapii wdrożonej bezpośrednio przez chirurga stomatologicznego. Jeśli po zabiegu został przepisany antybiotyk, pod żadnym pozorem nie wolno samodzielnie zmieniać jego dawki, pomijać porcji ani skracać zaleconego czasu kuracji, nawet gdy ból i opuchlizna całkowicie ustąpią. Samowolne odstawienie leku sprzyja rozwojowi lekoopornych szczepów bakterii i grozi nawrotem głębokiej infekcji zębodołu.
Co jest normalne, a co nie po wyrwaniu zęba?
Proces regeneracji tkanek po zabiegu stomatologicznym wiąże się z naturalnymi reakcjami zapalnymi organizmu. Umiarkowany ból, lekki obrzęk policzka oraz delikatne sączenie krwi zabarwiające ślinę są całkowicie typowe przez pierwsze 2-3 dni. Z każdym kolejnym dniem nasilenie tych symptomów powinno stopniowo maleć, a ogólny dyskomfort w operowanym rejonie zwykle ustępuje w ciągu 1-2 tygodni. Wszelkie odchylenia od tego schematu, zwłaszcza nagłe pogorszenie samopoczucia po chwilowej poprawie, wymagają wzmożonej czujności.
Jedną z najczęstszych przyczyn niepokoju pacjentów jest zmiana barwy wnętrza zębodołu. Po kilkudziesięciu godzinach na powierzchni skrzepu pojawia się białawy lub szaro-żółty nalot. Jest to włóknik, czyli naturalne białko wytrącające się z krwi, stanowiące ważny element prawidłowego gojenia i tworzenia nowej tkanki. Włóknika nie wolno zdrapywać ani wypłukiwać. Zupełnie inaczej wygląda ropa, która nigdy nie jest prawidłowym etapem rekonwalescencji. Ropna wydzielina świadczy o rozwijającej się infekcji bakteryjnej i tworzeniu ropnia. Towarzyszy jej nieprzyjemny, gnilny zapach z ust, a płynny wysięk wypływa z rany samoistnie lub pod wpływem lekkiego ucisku dziąsła.
Skala naturalnych dolegliwości różni się także w zależności od stopnia inwazyjności procedury. Przy prostej ekstrakcji zęba jednokorzeniowego opuchlizna bywa minimalna, krwawienie szybko ustaje, a ból daje się łatwo kontrolować podstawowymi lekami. Z kolei po skomplikowanym zabiegu chirurgicznym, takim jak dłutowanie zatrzymanej ósemki połączone z nacięciem okostnej, obrzęk i zasinienie tkanek mogą być znacznie większe, a w pobliżu krawędzi rany mogą pojawić się drobne drzazgi kostne powodujące lekkie podrażnienie. Niezależnie od typu ekstrakcji, obfite, pulsacyjne krwawienie, wypełnianie się ust krwią, ropny wyciek czy nasilający się obrzęk wymagają pilnego kontaktu z lekarzem stomatologiem.
Suchy zębodół i infekcja: jak je rozpoznać?
Prawidłowe gojenie rany charakteryzuje się stopniowym wygaszaniem dolegliwości, jednak u kilku procent pacjentów dochodzi do powikłań wymagających szybkiej interwencji stomatologicznej. Najczęstszym problemem jest suchy zębodół, czyli zapalenie kości zębodołu wywołane utratą lub niewytworzeniem się skrzepu. Obraz kliniczny tej dolegliwości jest bardzo charakterystyczny: w miejscu po usuniętym zębie widać pusty ubytek z odsłoniętą, szarobrunatną kością, pozbawiony ochronnego czopa krzepnącej krwi. Zamiast spodziewanej ulgi pojawia się wówczas dotkliwy ból, który słabo reaguje na standardowe dawki leków przeciwbólowych. Sygnały alarmowe mogą wskazywać zarówno na powikłanie zapalne kości, jak i na rozwijające się zakażenie bakteryjne tkanek miękkich. Pilnego kontaktu z dentystą wymagają następujące objawy:
- Pulsujący ból nasilający się po 2-4 dniach od zabiegu, często promieniujący w stronę ucha, skroni lub szyi.
- Gorączka powyżej 38°C, która wskazuje na uogólnioną reakcję obronną ustroju na infekcję.
- Narastający obrzęk twarzy obserwowany po 3. dobie lub opuchlizna utrzymująca się dłużej niż 3 dni.
- Pojawienie się ropy w zębodole, połączone z nieprzyjemnym posmakiem i odrażającym zapachem z ust.
- Utrzymujące się krwawienie z rany mimo ciągłego, mocnego zagryzania jałowego gazika przez 40-60 minut (a także krwawienie trwające bez ustanku przez 4-6 godzin).
- Zaburzenia neurologiczne i czynnościowe, w tym drętwienie wargi, policzka, brody lub języka utrzymujące się po ustąpieniu znieczulenia, trudności z otwieraniem ust (szczękościsk) oraz widoczne otwieranie się brzegów rany.
W przypadku zaobserwowania takich symptomów nie wolno przepłukiwać zębodołu ani aplikować do niego żadnych preparatów na własną rękę. Lekarz oceni ranę i dobierze leczenie: przy suchym zębodole oczyszcza zębodół i zakłada opatrunek antyseptyczno-przeciwbólowy, który zwykle szybko łagodzi ból, a przy zakażeniu może być potrzebne nacięcie ropnia lub antybiotyk. Duszność, trudności w połykaniu lub szybko narastający obrzęk szyi wymagają natychmiastowej pomocy: zadzwoń pod numer 112 lub zgłoś się na SOR.
Kiedy zgłosić się na kontrolę?
Planowa wizyta kontrolna po usunięciu zęba pozwala ocenić stan tkanek miękkich oraz upewnić się, że proces zasklepiania zębodołu przebiega bez zakłóceń. Nawet przy braku dolegliwości bólowych nie należy rezygnować z wyznaczonego spotkania w gabinecie. Standardowo kontrola połączona z oceną gojenia odbywa się po 7-14 dniach od wykonania procedury. Dokładny termin wyznacza chirurg stomatolog, biorąc pod uwagę stopień skomplikowania zabiegu oraz indywidualne uwarunkowania zdrowotne pacjenta. Istotnym elementem wizyty po zabiegach chirurgicznych jest zdjęcie materiału szewnego. Tradycyjne, nierozpuszczalne nici chirurg usuwa po 7-10 dniach, co zapobiega gromadzeniu się wokół nich płytki bakteryjnej i podrażnianiu dziąsła. Pod żadnym pozorem nie wolno manipulować przy szwach ani próbować przecinać ich samodzielnie w domu, gdyż grozi to zakażeniem rany lub jej rozejściem się. Jeśli lekarz zastosował szwy rozpuszczalne, ulegną one samoistnej biodegradacji, jednak lekarz i tak powinien skontrolować zębodół w wyznaczonym czasie.
Wszelkie indywidualne instrukcje przekazane bezpośrednio przez lekarza prowadzącego mają zawsze pierwszeństwo przed ogólnymi zaleceniami pozabiegowymi. Chirurg stomatolog zna dokładny przebieg procedury, anatomię korzeni oraz stan kości, dlatego może zmodyfikować standardowy harmonogram kontroli lub zalecić dodatkowe środki ostrożności. Zamknięcie etapu gojenia otwiera drogę do zaplanowania odbudowy luki po utraconym zębie. Pozostawienie pustego miejsca sprzyja przesuwaniu się sąsiednich zębów i zanikowi tkanki kostnej. Po wygojeniu tkanek warto skonsultować ze stomatologiem optymalną metodę uzupełnienia braku, taką jak wszczepienie implantu zębowego lub wykonanie mostu protetycznego. W wybranych przypadkach implant można wszczepić wcześniej, nawet w dniu ekstrakcji.
Sprawdź nasze inne wpisy
Skontaktuj się z nami
Masz pytania lub chcesz umówić wizytę?
Zapraszamy do kontaktu telefonicznego!
MUNK Stomatologia
ul. Pawła Kołodzieja 840-749 Katowice
pon.-pt.: 8:00 - 20:00
Dodatkowa lokalizacja:
MediConcept
Stryszawa 23
34-205 Stryszawa
Realizacja projektu w ramach Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: Projekt dotyczący utrzymania zdolności do pracy przez cały okres aktywności zawodowej
Program dofinansowania płatników składek w ramach prewencji wypadkowej: AUTOMATYZACJA PROCESU MYCIA, DEZYNFEKCJI I STERYLIZACJI NARZĘDZI STOMATOLOGICZNYCH W CELU OGRANICZENIA NARAŻENIA NA CZYNNIKI BIOLOGICZNE NA STANOWISKU PRACY HIGIENISTKI STOMATOLOGICZNEJ
Cele poszczególne projektu: Automatyzacja procesu mycia, dezynfekcji i sterylizacji narzędzi stomatologicznych w celu ograniczenia narażenia na czynniki biologiczne na stanowisk pracy. Celem działania 1 jest wyposażenie stanowiska w urządzenie myjąco–dezynfekującego do narzędzi stomatologicznych w celu wyeliminowania narażenia na cz. biologiczne poprzez automatyzację procesu mycia i dezynfekcji narzędzi- wyeliminowanie ręcznego procesu czyszczenia ostrych narzędzi, który zwiększa ryzyko zakłucia i zarażenia w/w wirusami. Celem działania 2 jest wyposażenie stanowiska w urządzenie do sterylizacji narzędzi stomatologicznych w celu zmniejszenia narażenia na cz. biologiczne poprzez minimalizację kontaktu z niebezpiecznymi wirusami. Proces sterylizacji będzie odbywał się w nowoczesnym autoklawie, który spełnia najostrzejsze wymogi.
DOFINANSOWANIE 51 000,00 zł
CAŁKOWITA WARTOŚĆ 67 653,00 zł
Data podpisania umowy – 02.2026